Xornada nacional polo dereito a unha xornada regulada na Banca
Hoxe a CIG de Banca sacou a rúa en Galiza a histórica reivindicación sindical do dereito a un horario regulado, con concentracións diante dos principais bancos na Coruña e Ourense, tendo previstas novas mobilizacións noutras cidades galegas.
Deste xeito queremos dar contestación á patronal que pretende implantar o traballo baixo pedido, vía obxectivos, a xornada sen límites; un horario desregulado propio do século XIX. E hai que dicilo: coa complicidade dos mal chamados sindicatos de clase CCOO e UGT, endebedados coa gran banca.
Co pretexto de conseguir a libranza dos sábados están facilitando á patronal a implantación dun horario desregulado (flexible, chámanlle eufemisticamente) sen parangón en ningún modelo laboral do mundo civilizado. Só nos países do terceiro mundo é posible que o persoal non teña dereito a unha xornada laboral marcada, traballando as horas que mande o patrón ata que remate o traballo encargado: iso é o horario flexible.
Nin os empresarios, nin os “sindicatos” entregados poden convencernos de que a flexibilidade é o futuro. Cheira aos peores tempos e á máis miserable explotación laboral.
Fronte aos horarios extensivos e os réximes de traballo intensivo, a CIG aposta polo dereito a que a nosa xornada estea dentro dos límites legais, e para iso esiximos a implantación inmediata de controis horarios e rexistros de horas.
Así mesmo, reivindicamos a libranza dos sábados cunha redución da xornada laboral que nos permita crear emprego. Hai 4.000.000 de parados e paradas no Estado, persoas que non teñen o dereito básico a traballar (dereito que os empresarios lembran só cando os sindicatos convocamos folgas) mentres os bancos reciben inxentes axudas públicas, anuncian beneficios insultantes socialmente en tempo de crise, reducen persoal e amplían xornada sen límite.
A CIG está en loita, agardamos contar co voso apoio.
Galiza, 29 de xaneiro de 2010
01/02/10
25/01/10
Sábados libres ¡XA!, pero sen contrapartidas
De luns a venres de 8:00 a 15:00 horas e cun horario regulado.
O persoal do Banesto ten dous problemas relacionados co horario:
-Os horarios de convenio non se cumpren, xa que carecemos de calquer sistema de control horario que se poda chamar así.
-Os propios cambios introducidos no seo da Unión Europea levan a que os sábados non sexan operativos, o que debería permitir a libranza dos mesmos, sen nengún tipo de costosas contrapartidas.
Non podemos esquecer o actual momento de crise económica que está levando a un medre do desemprego, acadando cotas históricas. Nese senso, as oficinas do Banesto estan infradotadas, polo que o persoal ten que asumir unha maior carga de traballo realizando extenuantes xornadas para sacar os obxetivos adiante.
A proposta da CIG en materia de horarios é a do título deste comunicado:
-De luns a venres de 8:00 a 15:00 horas.
-Establecemento dun sistema de control horario.
-Compromiso de que a reducción de xornada debe incidir na creación de emprego, dotando as oficinas de persoal.
Quede claro, que a CIG non aposta por cambiar algúns sábados pola apertura de oficinas todos os xoves pola tarde. Tampouco admitimos flexibilidade horaria absoluta, horarios extensivos, sen que ademáis se establezan sistemas de control que posibiliten o cumprimento da legalidade vixente.
Os sábados están caendo por sí sos, xa que deixaron de ser operativos e rentabeis para os bancos. Que non nos metan un calote!
Galiza, xaneiro 2010
O persoal do Banesto ten dous problemas relacionados co horario:
-Os horarios de convenio non se cumpren, xa que carecemos de calquer sistema de control horario que se poda chamar así.
-Os propios cambios introducidos no seo da Unión Europea levan a que os sábados non sexan operativos, o que debería permitir a libranza dos mesmos, sen nengún tipo de costosas contrapartidas.
Non podemos esquecer o actual momento de crise económica que está levando a un medre do desemprego, acadando cotas históricas. Nese senso, as oficinas do Banesto estan infradotadas, polo que o persoal ten que asumir unha maior carga de traballo realizando extenuantes xornadas para sacar os obxetivos adiante.
A proposta da CIG en materia de horarios é a do título deste comunicado:
-De luns a venres de 8:00 a 15:00 horas.
-Establecemento dun sistema de control horario.
-Compromiso de que a reducción de xornada debe incidir na creación de emprego, dotando as oficinas de persoal.
Quede claro, que a CIG non aposta por cambiar algúns sábados pola apertura de oficinas todos os xoves pola tarde. Tampouco admitimos flexibilidade horaria absoluta, horarios extensivos, sen que ademáis se establezan sistemas de control que posibiliten o cumprimento da legalidade vixente.
Os sábados están caendo por sí sos, xa que deixaron de ser operativos e rentabeis para os bancos. Que non nos metan un calote!
Galiza, xaneiro 2010
08/01/10
O que non contan dos sábados: non serán operativos
A libranza dos sábados é unha vella arela dos traballadores e traballadoras do sector financeiro, que a CIG, sindicato maioritario na banca en Galiza, viu defendendo na negociación colectiva e avanzando na libranza sen contrapartidas na negociación a nivel de empresa.
Agora, outros están aproveitando de xeito bastardo esta sentida reivindicación histórica do sector enganando ao persoal, “avanzando” os grandes grupos bancarios na libranza de todos os sábados con custosas contrapartidas: flexibilidade e/ou cambiando sábados pola apertura dos xoves polo serán, copiando o obsoleto horario das Caixas.
En primeiro lugar hai que lembrar que o Banco de España, a Bolsa e a metade do sistema financeiro estatal xa non abría as oficinas os sábados (banca estranxeira e caixas de aforros).
Agora o mercado financeiro único no seo da Unión Europea, dará un paso adiante debido a profundización progresiva dos sistemas únicos de pagos xa existentes, con novas plataformas de servizos.
Por unha parte polo TARGET2, a constitución dunha plataforma de pago única compartida a nivel europeo para grandes pagos.
Pero especialmente pola implantación dunha nova fase do SEPA, unha zona única de pagos, dirixida aos cidadáns para que podan realizar pequenos pagos en toda a zona dende unha conta bancaria única (centralizará as transferencias, adeudos, pagos, tarxetas, etc., dos particulares).
Neste senso a Banca en Europa non abre os sábados e, polo tanto, os novos servizos de ámbito europeo, que substituirán progresivamente aos servizos estatais tampouco. Polo que a curto prazo os sábados non serán operativos.
Estamos ante unha estafa laboral en toda regra, os bancos pechan os sábados por non ser rendible manter as oficinas abertas con grandes limitacións operativas, pero o presentan como unha cesión ante a “presión” sindical e a cambio de custosas contrapartidas.
No Banco Santander ou no Grupo Popular a libranza dos sábados tivo como contrapartida a flexibilidade horaria absoluta (os sindicatos de toda Europa rexeitan a flexibilidade, agás CCOO e UGT na banca española). No BBVA, Entidade na que só se traballaban 12 sábados ao ano, pretenden cambiarse por 25 tardes dos xoves.
En definitiva a crise é deles, se queren pechar porque non será rendible que pechen. E se queren pechar porque os sábados non son operativos que pechen. Pero que ninguén nos trate de enganar, o persoal non ten que ceder nada a cambio.
Galiza, 23 de decembro de 2009
Agora, outros están aproveitando de xeito bastardo esta sentida reivindicación histórica do sector enganando ao persoal, “avanzando” os grandes grupos bancarios na libranza de todos os sábados con custosas contrapartidas: flexibilidade e/ou cambiando sábados pola apertura dos xoves polo serán, copiando o obsoleto horario das Caixas.
En primeiro lugar hai que lembrar que o Banco de España, a Bolsa e a metade do sistema financeiro estatal xa non abría as oficinas os sábados (banca estranxeira e caixas de aforros).
Agora o mercado financeiro único no seo da Unión Europea, dará un paso adiante debido a profundización progresiva dos sistemas únicos de pagos xa existentes, con novas plataformas de servizos.
Por unha parte polo TARGET2, a constitución dunha plataforma de pago única compartida a nivel europeo para grandes pagos.
Pero especialmente pola implantación dunha nova fase do SEPA, unha zona única de pagos, dirixida aos cidadáns para que podan realizar pequenos pagos en toda a zona dende unha conta bancaria única (centralizará as transferencias, adeudos, pagos, tarxetas, etc., dos particulares).
Neste senso a Banca en Europa non abre os sábados e, polo tanto, os novos servizos de ámbito europeo, que substituirán progresivamente aos servizos estatais tampouco. Polo que a curto prazo os sábados non serán operativos.
Estamos ante unha estafa laboral en toda regra, os bancos pechan os sábados por non ser rendible manter as oficinas abertas con grandes limitacións operativas, pero o presentan como unha cesión ante a “presión” sindical e a cambio de custosas contrapartidas.
No Banco Santander ou no Grupo Popular a libranza dos sábados tivo como contrapartida a flexibilidade horaria absoluta (os sindicatos de toda Europa rexeitan a flexibilidade, agás CCOO e UGT na banca española). No BBVA, Entidade na que só se traballaban 12 sábados ao ano, pretenden cambiarse por 25 tardes dos xoves.
En definitiva a crise é deles, se queren pechar porque non será rendible que pechen. E se queren pechar porque os sábados non son operativos que pechen. Pero que ninguén nos trate de enganar, o persoal non ten que ceder nada a cambio.
Galiza, 23 de decembro de 2009
28/10/09
¡Despedidos Readmisión!
Compañeiros: ¡Reacción!
Banesto gañou 669 millóns de euros nos últimos 9 meses (111.000.000.000 de pesetas). Banesto foi unha das Entidades que máis cartos pediu ao Estado polo conto da “crise”. Banesto a 30 de setembro de 2008 tiña 9.718 empregados/as en todo o Estado. Banesto a 30 de setembro de 2009 ten 9.093 empregados/as. Banesto nun ano de ganancias liquidou 625 empregos. Banesto pechou 150 oficinas no conxunto do Estado. Banesto en Galiza desde 30/06/08 conta máis de 40 baixas dun censo de 564 traballadores/as.
Banesto e os “sindicatos maioritarios” contáronnos en xullo deste mesmo ano que firmaran un “acuerdo de empleo....”.
Foi unha Gran Burla, pois se os resultados son os que son, e os representantes sindicais asinantes non fan máis do que están facendo (mirando a outro lado consentindo a desfeita) e renuncian á reacción conxunta e contundente, pero non só nun par de comunicados e manifestacionciñas locais en catro puntos do Estado para lavar a cara, senón ás mobilizacións multitudinarias nos centros neurálxicos da empresa, ás asembleas de traballadores/as, e se é preciso aos paros e ás folgas (ferramentas estas que hai moito tempo esqueceron que existen), entón, é que todo estaba estudado e aprobado de antemán, e os traballadores/as seguiremos totalmente vendidos.
Os compañeiros e compañeiras que foron á rúa teñen nomes, lembrádevos: Toño, Lorena, Manolo, Lidia, Marta, Daniel, Martina, Mirian, Beatriz, Engracia, Silvia, Vanesa, María, Sonia, Anabel, Cristina, etc., etc. Bos compañeiros/as e traballadores/as comprometidos, aos que o banco lles paga agora os seus desvelos coa “oportunidade” de conciliar por fin a súa vida familiar; iso si, nas colas do paro como podemos vernos os/as que aínda quedamos, en calquera momento.
Na CIG estamos decididos a rematar con esta situación e a pelexar para que as persoas despedidas sexan readmitidas, pois non estimamos ningunha causa obxectiva para tal desmesura.
Necesitamos o apoio de todos e todas vós. Cada día que prolongamos unha xornada en toda as súas variedades, mentres os i-rresponsables de RR.HH. nos están deixando todas as oficinas de Galiza “en cadro” porque saben que rebentaremos no esforzo se fai falta e a eles sairanlle ben as contas, estaremos reforzando a política de Regulación de Emprego Encuberta que están levando a cabo. Se somos capaces de dar unha resposta unificada pararemos isto, do contrario seguiremos ben fodidos.
Nós, a CIG, estamos na rúa. Os pasados días 21, 22 e 23 deste mes estivemos máis de 50 delegados/as unha hora cada día coa pancarta diante da O.P. de Ourense reclamando publicamente a readmisión dos despedidos/as e o cese desta barbarie laboral.
Seguiremos facendo todo o que estea nas nosas mans, non o dubidedes, non tardaredes en vernos noutra praza, por nós non vai a ser. ¡Vanse decatar neste banco que aló menos queda un sindicato en pé e chámase CIG, por se non o lembraban!
Galiza, 28 de outubro de 2009
Banesto e os “sindicatos maioritarios” contáronnos en xullo deste mesmo ano que firmaran un “acuerdo de empleo....”.
Foi unha Gran Burla, pois se os resultados son os que son, e os representantes sindicais asinantes non fan máis do que están facendo (mirando a outro lado consentindo a desfeita) e renuncian á reacción conxunta e contundente, pero non só nun par de comunicados e manifestacionciñas locais en catro puntos do Estado para lavar a cara, senón ás mobilizacións multitudinarias nos centros neurálxicos da empresa, ás asembleas de traballadores/as, e se é preciso aos paros e ás folgas (ferramentas estas que hai moito tempo esqueceron que existen), entón, é que todo estaba estudado e aprobado de antemán, e os traballadores/as seguiremos totalmente vendidos.
Os compañeiros e compañeiras que foron á rúa teñen nomes, lembrádevos: Toño, Lorena, Manolo, Lidia, Marta, Daniel, Martina, Mirian, Beatriz, Engracia, Silvia, Vanesa, María, Sonia, Anabel, Cristina, etc., etc. Bos compañeiros/as e traballadores/as comprometidos, aos que o banco lles paga agora os seus desvelos coa “oportunidade” de conciliar por fin a súa vida familiar; iso si, nas colas do paro como podemos vernos os/as que aínda quedamos, en calquera momento.
Na CIG estamos decididos a rematar con esta situación e a pelexar para que as persoas despedidas sexan readmitidas, pois non estimamos ningunha causa obxectiva para tal desmesura.
Necesitamos o apoio de todos e todas vós. Cada día que prolongamos unha xornada en toda as súas variedades, mentres os i-rresponsables de RR.HH. nos están deixando todas as oficinas de Galiza “en cadro” porque saben que rebentaremos no esforzo se fai falta e a eles sairanlle ben as contas, estaremos reforzando a política de Regulación de Emprego Encuberta que están levando a cabo. Se somos capaces de dar unha resposta unificada pararemos isto, do contrario seguiremos ben fodidos.
Nós, a CIG, estamos na rúa. Os pasados días 21, 22 e 23 deste mes estivemos máis de 50 delegados/as unha hora cada día coa pancarta diante da O.P. de Ourense reclamando publicamente a readmisión dos despedidos/as e o cese desta barbarie laboral.
Seguiremos facendo todo o que estea nas nosas mans, non o dubidedes, non tardaredes en vernos noutra praza, por nós non vai a ser. ¡Vanse decatar neste banco que aló menos queda un sindicato en pé e chámase CIG, por se non o lembraban!
Galiza, 28 de outubro de 2009
21/07/09
¿ NO ME CUENTES TUS PROBLEMAS ?
Nunha recente reunión dunha UBM na que o Director Territorial presidía a mesa de traballo, cun Zona sentado a súa esquerda e o abismo a súa dereita, aquel espetoulle a seguinte frase a un compañeiro:
“ no me cuentes tus problemas que yo no te cuento los mios “
Os problemas que lle transmitía este compañeiro eran, son, e seguirán sendo, a falla de persoal, a dificultade de manter o pasivo cos precios actuais, os problemas do activo coas contínuas denegacións do CAR e da Territorial, e as operacións que se están caendo coa crise, a dificultade de facer os puntos, o incremento desmesurado dos obxectivos que imposibilita facer a conta de resultados,... en definitiva, os problemas do Banco; pero estos non son os problemas do Territorial.
Nas visitas dos nosos delegados/as a todas as oficinas, en ningunha nos dixeron “grazas ao Territorial entramos en tal grupo de empresas e medramos tantos millóns“, ou “grazas ao Territorial captamos tal partida de pasivo e fixemos o presuposto do ano”. Non, non,... buscamos e non atopamos, a sua actividade é outra.
Se o Banco está nunha política de redución de custos, por qué non empeza por aquí?
¿E se mañán desaparece este Territorial?
Todo sería máis sinxelo, máis barato e habería máis respecto.
Galiza, 21 de xullo de 2009
Participa no noso Blog banestocig.blogspot.com
“ no me cuentes tus problemas que yo no te cuento los mios “
Os problemas que lle transmitía este compañeiro eran, son, e seguirán sendo, a falla de persoal, a dificultade de manter o pasivo cos precios actuais, os problemas do activo coas contínuas denegacións do CAR e da Territorial, e as operacións que se están caendo coa crise, a dificultade de facer os puntos, o incremento desmesurado dos obxectivos que imposibilita facer a conta de resultados,... en definitiva, os problemas do Banco; pero estos non son os problemas do Territorial.
Nas visitas dos nosos delegados/as a todas as oficinas, en ningunha nos dixeron “grazas ao Territorial entramos en tal grupo de empresas e medramos tantos millóns“, ou “grazas ao Territorial captamos tal partida de pasivo e fixemos o presuposto do ano”. Non, non,... buscamos e non atopamos, a sua actividade é outra.
Se o Banco está nunha política de redución de custos, por qué non empeza por aquí?
¿E se mañán desaparece este Territorial?
Todo sería máis sinxelo, máis barato e habería máis respecto.
Galiza, 21 de xullo de 2009
Participa no noso Blog banestocig.blogspot.com
17/07/09
“Acordiño” polo emprego
Tal e como estaba anunciado Banesto, CCOO e UGT (que son amigos e residentes en Madrid) asinaron o que denominan “Acuerdo de Empleo”, un documento que non vai mais ala que unha mera declaración de intencións sen validez legal de ningún tipo.
No primeiro punto o Banco di que este ano non haberá un ERE (Expedinte de Regulación de Emprego), nin haberá despedimentos obxectivos.
Un ERE por parte dunha empresa debe ser autorizado pola autoridade laboral competente, e para ser autorizado debe demostrarse a mala situación económica e polo tanto a falta de viabilidade. Que nos saibamos non é este o caso do Banesto, non?
Este “Acordiño” ten vixencia durante o 2009 e que nos saibamos Banesto alardea de que este ano haberá beneficios, polo que non cabe un ERE nin medidas semellantes. Dicir a estas alturas que non haberá un ERE é quedar ben sen gastar un can.
En segundo lugar o acordo establece que no caso de traslados aplicaran o artigo 28 do Convenio, faltaría mais, o Convenio é de obrigado cumprimento. Outro punto do acordo no que Banesto queda ben sen gastar un can.
No punto terceiro di que o Banco no casos de apertura de expedintes disciplinarios aplicará “la tipicidad y la graduación de sanciones establecidas en el Convenio”. Insistimos: o Convenio é de obrigado cumprimento. Este terceiro e último punto tamén é dos de quedar ben sen gastar un peso.
En definitiva este “acordiño”, por moito que o envolvan con papeis de cores e lle poñan un bonito lazo, non achega ningunha garantía nova en materia de emprego mais ala do establecido na lexislación laboral vixente.
Recomendamos que ninguén se faga ilusións, con “acordiño” ou sen el, temémonos que a política laboral do Banesto seguirá sendo tan nefasta coma sempre. Magoa que unha vez mais haxa quen lle dá lexitimidade as actuacións da Dirección da empresa, asinándolle acordos lixo.
Galiza, 16 de xullo de 2009
No primeiro punto o Banco di que este ano non haberá un ERE (Expedinte de Regulación de Emprego), nin haberá despedimentos obxectivos.
Un ERE por parte dunha empresa debe ser autorizado pola autoridade laboral competente, e para ser autorizado debe demostrarse a mala situación económica e polo tanto a falta de viabilidade. Que nos saibamos non é este o caso do Banesto, non?
Este “Acordiño” ten vixencia durante o 2009 e que nos saibamos Banesto alardea de que este ano haberá beneficios, polo que non cabe un ERE nin medidas semellantes. Dicir a estas alturas que non haberá un ERE é quedar ben sen gastar un can.
En segundo lugar o acordo establece que no caso de traslados aplicaran o artigo 28 do Convenio, faltaría mais, o Convenio é de obrigado cumprimento. Outro punto do acordo no que Banesto queda ben sen gastar un can.
No punto terceiro di que o Banco no casos de apertura de expedintes disciplinarios aplicará “la tipicidad y la graduación de sanciones establecidas en el Convenio”. Insistimos: o Convenio é de obrigado cumprimento. Este terceiro e último punto tamén é dos de quedar ben sen gastar un peso.
En definitiva este “acordiño”, por moito que o envolvan con papeis de cores e lle poñan un bonito lazo, non achega ningunha garantía nova en materia de emprego mais ala do establecido na lexislación laboral vixente.
Recomendamos que ninguén se faga ilusións, con “acordiño” ou sen el, temémonos que a política laboral do Banesto seguirá sendo tan nefasta coma sempre. Magoa que unha vez mais haxa quen lle dá lexitimidade as actuacións da Dirección da empresa, asinándolle acordos lixo.
Galiza, 16 de xullo de 2009
10/07/09
Reconversión por Decreto do Goberno do PSOE:
Reconversión por Decreto do Goberno do PSOE:
O Banco de España poderá liquidar Entidades
O pasado 26 de xuño o Goberno Central aprobaba o Real Decreto Lei 9/2009 sobre reestruturación bancaria, unha reconversión de Bancos e Caixas por decreto. O Goberno xustificou este decreto en base a unha “extraordinaria e urxente necesidade”, o que xunto ao monto total de recursos públicos que se dedicarán ao sector financeiro (90.000 millóns de euros que se suman aos anteriores 32.000 millóns) poñen en evidencia que estamos ante unha crise sistémica.
A actual crise ten a súa orixe nun modelo económico, o neoliberal, que reduciu as medidas de control e supervisión en toda Europa, permitindo un modelo de xestión das Entidades financeiras claramente especulativo. Hoxe a economía real está a pagar as consecuencias, entrando nunha recesión sen precedentes. Semella claro que sectores estratéxicos, como o financeiro, non poden estar ao arbitrio dos especuladores.
Non é menos certo que non todas as Entidades financeiras pasan polas mesmas dificultades, como recoñece o propio Goberno Central. En todo caso, e dado que a xestión realizada, nomeadamente nas Caixas de Aforros malia que tamén nos Bancos, provocaron a situación actual, hai que denunciar que o Goberno do PSOE non contempla esixir responsabilidades aos actuais equipos directivos.
Este Decreto Lei contempla
· Un plan de recapitalización das Entidades, unha nacionalización parcial e temporal do sistema financeiro ante a previsión de graves dificultades no sector. Para que posteriormente cando recuperen a senda dos beneficios, proceder á saída do Estado volvendo a mans privadas. Socialízanse as perdas e privatízanse os beneficios.
· Será o Banco de España, organismo responsable do control do sistema financeiro que agora debe ser rescatado, o que xestione os fondos e decida unilateralmente a reconversión do sector. Poderá impoñer fusións entre territorios, laminando as competencias das Comunidades Autónomas, entre elas de Galiza. Neste senso non é entendible o silencio do goberno de Alberto Núñez Feijóo, ante a invasión de competencias e dada a transcendencia da posible desaparición por absorción de Caixa Galicia ou de Caixanova.
· O Real Decreto contempla tamén a posibilidade de que o Banco de España poda liquidar Entidades, traspasando os depósitos e os activos a outras entidades ou ao FROB, sen facer ningún tipo de mención ao emprego.
· Esta reconversión por Decreto pode afectar a máis dun 30% do persoal, 75.000 persoas a nivel do Estado e ata 5.000 postos de traballo en Galiza, que poderían ser máis no caso de que se produza unha absorción das Caixas Galegas.
Queremos deixar clara a nosa oposición a un Decreto que dilapida recursos públicos, exime de responsabilidades aos malos xestores e prevé unha reconversión por Decreto incluíndo a liquidación de Entidades.
Por último, a nosa firme oposición a calquera absorción de Caixa Galicia ou Caixanova que leve a perda do seu carácter galego, e a desaparición das Sedes Centrais e dos Servizos Centrais das cidades de A Coruña e Vigo.
O Banco de España poderá liquidar Entidades
O pasado 26 de xuño o Goberno Central aprobaba o Real Decreto Lei 9/2009 sobre reestruturación bancaria, unha reconversión de Bancos e Caixas por decreto. O Goberno xustificou este decreto en base a unha “extraordinaria e urxente necesidade”, o que xunto ao monto total de recursos públicos que se dedicarán ao sector financeiro (90.000 millóns de euros que se suman aos anteriores 32.000 millóns) poñen en evidencia que estamos ante unha crise sistémica.
A actual crise ten a súa orixe nun modelo económico, o neoliberal, que reduciu as medidas de control e supervisión en toda Europa, permitindo un modelo de xestión das Entidades financeiras claramente especulativo. Hoxe a economía real está a pagar as consecuencias, entrando nunha recesión sen precedentes. Semella claro que sectores estratéxicos, como o financeiro, non poden estar ao arbitrio dos especuladores.
Non é menos certo que non todas as Entidades financeiras pasan polas mesmas dificultades, como recoñece o propio Goberno Central. En todo caso, e dado que a xestión realizada, nomeadamente nas Caixas de Aforros malia que tamén nos Bancos, provocaron a situación actual, hai que denunciar que o Goberno do PSOE non contempla esixir responsabilidades aos actuais equipos directivos.
Este Decreto Lei contempla
· Un plan de recapitalización das Entidades, unha nacionalización parcial e temporal do sistema financeiro ante a previsión de graves dificultades no sector. Para que posteriormente cando recuperen a senda dos beneficios, proceder á saída do Estado volvendo a mans privadas. Socialízanse as perdas e privatízanse os beneficios.
· Será o Banco de España, organismo responsable do control do sistema financeiro que agora debe ser rescatado, o que xestione os fondos e decida unilateralmente a reconversión do sector. Poderá impoñer fusións entre territorios, laminando as competencias das Comunidades Autónomas, entre elas de Galiza. Neste senso non é entendible o silencio do goberno de Alberto Núñez Feijóo, ante a invasión de competencias e dada a transcendencia da posible desaparición por absorción de Caixa Galicia ou de Caixanova.
· O Real Decreto contempla tamén a posibilidade de que o Banco de España poda liquidar Entidades, traspasando os depósitos e os activos a outras entidades ou ao FROB, sen facer ningún tipo de mención ao emprego.
· Esta reconversión por Decreto pode afectar a máis dun 30% do persoal, 75.000 persoas a nivel do Estado e ata 5.000 postos de traballo en Galiza, que poderían ser máis no caso de que se produza unha absorción das Caixas Galegas.
Queremos deixar clara a nosa oposición a un Decreto que dilapida recursos públicos, exime de responsabilidades aos malos xestores e prevé unha reconversión por Decreto incluíndo a liquidación de Entidades.
Por último, a nosa firme oposición a calquera absorción de Caixa Galicia ou Caixanova que leve a perda do seu carácter galego, e a desaparición das Sedes Centrais e dos Servizos Centrais das cidades de A Coruña e Vigo.
Galiza, 3 de xullo de 2009
