¡Despedidos Readmisión! Compañeiros: ¡Reacción!

Banesto gañou 669 millóns de euros nos últimos 9 meses (111.000.000.000 de pesetas). Banesto foi unha das Entidades que máis cartos pediu ao Estado polo conto da “crise”. Banesto a 30 de setembro de 2008 tiña 9.718 empregados/as en todo o Estado. Banesto a 30 de setembro de 2009 ten 9.093 empregados/as. Banesto nun ano de ganancias liquidou 625 empregos. Banesto pechou 150 oficinas no conxunto do Estado. Banesto en Galiza desde 30/06/08 conta máis de 40 baixas dun censo de 564 traballadores/as.

Banesto e os “sindicatos maioritarios” contáronnos en xullo deste mesmo ano que firmaran un “acuerdo de empleo....”.

Foi unha Gran Burla, pois se os resultados son os que son, e os representantes sindicais asinantes non fan máis do que están facendo (mirando a outro lado consentindo a desfeita) e renuncian á reacción conxunta e contundente, pero non só nun par de comunicados e manifestacionciñas locais en catro puntos do Estado para lavar a cara, senón ás mobilizacións multitudinarias nos centros neurálxicos da empresa, ás asembleas de traballadores/as, e se é preciso aos paros e ás folgas (ferramentas estas que hai moito tempo esqueceron que existen), entón, é que todo estaba estudado e aprobado de antemán, e os traballadores/as seguiremos totalmente vendidos.

Os compañeiros e compañeiras que foron á rúa teñen nomes, lembrádevos: Toño, Lorena, Manolo, Lidia, Marta, Daniel, Martina, Mirian, Beatriz, Engracia, Silvia, Vanesa, María, Sonia, Anabel, Cristina, etc., etc. Bos compañeiros/as e traballadores/as comprometidos, aos que o banco lles paga agora os seus desvelos coa “oportunidade” de conciliar por fin a súa vida familiar; iso si, nas colas do paro como podemos vernos os/as que aínda quedamos, en calquera momento.

Na CIG estamos decididos a rematar con esta situación e a pelexar para que as persoas despedidas sexan readmitidas, pois non estimamos ningunha causa obxectiva para tal desmesura.

Necesitamos o apoio de todos e todas vós. Cada día que prolongamos unha xornada en toda as súas variedades, mentres os i-rresponsables de RR.HH. nos están deixando todas as oficinas de Galiza “en cadro” porque saben que rebentaremos no esforzo se fai falta e a eles sairanlle ben as contas, estaremos reforzando a política de Regulación de Emprego Encuberta que están levando a cabo. Se somos capaces de dar unha resposta unificada pararemos isto, do contrario seguiremos ben fodidos.


Nós, a CIG, estamos na rúa. Os pasados días 21, 22 e 23 deste mes estivemos máis de 50 delegados/as unha hora cada día coa pancarta diante da O.P. de Ourense reclamando publicamente a readmisión dos despedidos/as e o cese desta barbarie laboral.

Seguiremos facendo todo o que estea nas nosas mans, non o dubidedes, non tardaredes en vernos noutra praza, por nós non vai a ser. ¡Vanse decatar neste banco que aló menos queda un sindicato en pé e chámase CIG, por se non o lembraban!

Galiza, 28 de outubro de 2009

¿ NO ME CUENTES TUS PROBLEMAS ?

Nunha recente reunión dunha UBM na que o Director Territorial presidía a mesa de traballo, cun Zona sentado a súa esquerda e o abismo a súa dereita, aquel espetoulle a seguinte frase a un compañeiro:

“ no me cuentes tus problemas que yo no te cuento los mios “

Os problemas que lle transmitía este compañeiro eran, son, e seguirán sendo, a falla de persoal, a dificultade de manter o pasivo cos precios actuais, os problemas do activo coas contínuas denegacións do CAR e da Territorial, e as operacións que se están caendo coa crise, a dificultade de facer os puntos, o incremento desmesurado dos obxectivos que imposibilita facer a conta de resultados,... en definitiva, os problemas do Banco; pero estos non son os problemas do Territorial.

Nas visitas dos nosos delegados/as a todas as oficinas, en ningunha nos dixeron “grazas ao Territorial entramos en tal grupo de empresas e medramos tantos millóns“, ou “grazas ao Territorial captamos tal partida de pasivo e fixemos o presuposto do ano”. Non, non,... buscamos e non atopamos, a sua actividade é outra.

Se o Banco está nunha política de redución de custos, por qué non empeza por aquí?

¿E se mañán desaparece este Territorial?

Todo sería máis sinxelo, máis barato e habería máis respecto.

Galiza, 21 de xullo de 2009



Participa no noso Blog banestocig.blogspot.com

“Acordiño” polo emprego

Tal e como estaba anunciado Banesto, CCOO e UGT (que son amigos e residentes en Madrid) asinaron o que denominan “Acuerdo de Empleo”, un documento que non vai mais ala que unha mera declaración de intencións sen validez legal de ningún tipo.

No primeiro punto o Banco di que este ano non haberá un ERE (Expedinte de Regulación de Emprego), nin haberá despedimentos obxectivos.

Un ERE por parte dunha empresa debe ser autorizado pola autoridade laboral competente, e para ser autorizado debe demostrarse a mala situación económica e polo tanto a falta de viabilidade. Que nos saibamos non é este o caso do Banesto, non?

Este “Acordiño” ten vixencia durante o 2009 e que nos saibamos Banesto alardea de que este ano haberá beneficios, polo que non cabe un ERE nin medidas semellantes. Dicir a estas alturas que non haberá un ERE é quedar ben sen gastar un can.

En segundo lugar o acordo establece que no caso de traslados aplicaran o artigo 28 do Convenio, faltaría mais, o Convenio é de obrigado cumprimento. Outro punto do acordo no que Banesto queda ben sen gastar un can.

No punto terceiro di que o Banco no casos de apertura de expedintes disciplinarios aplicará “la tipicidad y la graduación de sanciones establecidas en el Convenio”. Insistimos: o Convenio é de obrigado cumprimento. Este terceiro e último punto tamén é dos de quedar ben sen gastar un peso.

En definitiva este “acordiño”, por moito que o envolvan con papeis de cores e lle poñan un bonito lazo, non achega ningunha garantía nova en materia de emprego mais ala do establecido na lexislación laboral vixente.

Recomendamos que ninguén se faga ilusións, con “acordiño” ou sen el, temémonos que a política laboral do Banesto seguirá sendo tan nefasta coma sempre. Magoa que unha vez mais haxa quen lle dá lexitimidade as actuacións da Dirección da empresa, asinándolle acordos lixo.

Galiza, 16 de xullo de 2009

Reconversión por Decreto do Goberno do PSOE:

Reconversión por Decreto do Goberno do PSOE:
O Banco de España poderá liquidar Entidades

O pasado 26 de xuño o Goberno Central aprobaba o Real Decreto Lei 9/2009 sobre reestruturación bancaria, unha reconversión de Bancos e Caixas por decreto. O Goberno xustificou este decreto en base a unha “extraordinaria e urxente necesidade”, o que xunto ao monto total de recursos públicos que se dedicarán ao sector financeiro (90.000 millóns de euros que se suman aos anteriores 32.000 millóns) poñen en evidencia que estamos ante unha crise sistémica.
A actual crise ten a súa orixe nun modelo económico, o neoliberal, que reduciu as medidas de control e supervisión en toda Europa, permitindo un modelo de xestión das Entidades financeiras claramente especulativo. Hoxe a economía real está a pagar as consecuencias, entrando nunha recesión sen precedentes. Semella claro que sectores estratéxicos, como o financeiro, non poden estar ao arbitrio dos especuladores.
Non é menos certo que non todas as Entidades financeiras pasan polas mesmas dificultades, como recoñece o propio Goberno Central. En todo caso, e dado que a xestión realizada, nomeadamente nas Caixas de Aforros malia que tamén nos Bancos, provocaron a situación actual, hai que denunciar que o Goberno do PSOE non contempla esixir responsabilidades aos actuais equipos directivos.
Este Decreto Lei contempla
· Un plan de recapitalización das Entidades, unha nacionalización parcial e temporal do sistema financeiro ante a previsión de graves dificultades no sector. Para que posteriormente cando recuperen a senda dos beneficios, proceder á saída do Estado volvendo a mans privadas. Socialízanse as perdas e privatízanse os beneficios.
· Será o Banco de España, organismo responsable do control do sistema financeiro que agora debe ser rescatado, o que xestione os fondos e decida unilateralmente a reconversión do sector. Poderá impoñer fusións entre territorios, laminando as competencias das Comunidades Autónomas, entre elas de Galiza. Neste senso non é entendible o silencio do goberno de Alberto Núñez Feijóo, ante a invasión de competencias e dada a transcendencia da posible desaparición por absorción de Caixa Galicia ou de Caixanova.
· O Real Decreto contempla tamén a posibilidade de que o Banco de España poda liquidar Entidades, traspasando os depósitos e os activos a outras entidades ou ao FROB, sen facer ningún tipo de mención ao emprego.
· Esta reconversión por Decreto pode afectar a máis dun 30% do persoal, 75.000 persoas a nivel do Estado e ata 5.000 postos de traballo en Galiza, que poderían ser máis no caso de que se produza unha absorción das Caixas Galegas.
Queremos deixar clara a nosa oposición a un Decreto que dilapida recursos públicos, exime de responsabilidades aos malos xestores e prevé unha reconversión por Decreto incluíndo a liquidación de Entidades.
Por último, a nosa firme oposición a calquera absorción de Caixa Galicia ou Caixanova que leve a perda do seu carácter galego, e a desaparición das Sedes Centrais e dos Servizos Centrais das cidades de A Coruña e Vigo.

Galiza, 3 de xullo de 2009

Banesto NON está en crise. Os traballadores e traballadoras SI

Pero isto non é suficiente, o Banco, a calquera prezo quere máis, e ¿de onde queren sacar máis?: dos traballadores e traballadoras.

O Banco véndenos a súa crise, pretende instalar en nós e nas nosas familias o medo, nunca se traballa o suficiente, ata o punto de que sistematicamente en todas as oficinas as xornadas laborais son dobradas de forma extenuante, en contra de calquera normativa básica como pode ser o Convenio Colectivo e da predicada e presumida Conciliación da vida familiar e laboral.

Os dereitos laborais son impunemente atropelados cada día. A ameaza faise efectiva con traslados inxustificados e caprichosos, de ata 300 km, anulación indiscriminada de vacacións. Son castigos, como tamén o son calquera baixa por enfermidade é a reclamación do cumprimento dos dereitos laborais. Todo isto vén rematando en destrución de empregos encuberta por "baixas pactadas" irrevogables, previa humillación profesional por parte de Recursos Humanos, especialmente en empregados/as de recente incorporación, "NOS CUESTAS 1.000 EUROS". As relacións laborais cos sindicatos son negadas continuamente.

Todo sistema de terror laboral necesita valedores e cómplices. No noso país teñen cara, son o Director Territorial, D. Vicente Pantoja e a Xefa de Recursos Humanos, Dª Sonia Deben. Facémolos responsables do constante acoso laboral, da inseguridade e do medo instalado no persoal, das presións e ameazas, da arbitrariedade no uso das normas e da política disciplinaria, como única forma de tapar as súas carencias organizativas, profesionais e intelectuais.

Isto nos obriga a dar unha resposta contundente e pública diante da nosa Dirección Territorial en Galiza e solicitar o cese das persoas responsables.

A Coruña, 18 de xuño de 2009

¡ PRODUTIVIDADE !

O 11 de decembro de 2008 o noso Banco e máis os sindicatos estatais comunicáronnos que viñan da asinar un acordo sobre a produtividade no que manifestaban que “El Proyecto de Mejora de Productividad, únicamente persigue, a través de la motivación e incentivación, la participación de todos los empleados...”. Tamén –non o perdades– expoñían que, ao fin de velar polo seu cumprimento, constituían unha “Comisión de Seguimiento que se ocupará de cuidar que las actitudes en la implantación de este proyecto se ajusten a los objetivos de participación, satisfacción ...”, e máis que “sin que por lo tanto puedan derivarse actuaciones disciplinarias, coercitivas, ni de descrédito, por la no obtención de los objetivos comerciales fijados”.

Na nosa Territorial, os “compañeiros” da UTR, seguindo os mandatos da “responsable” XEFA DE RECURSOS HUMANOS, están dando continuas mostras de descoñecemento e falta de profesionalidade, levando unha política que vai contra a normativa do Banco unha vez máis. Deste xeito, un día si e outro tamén, pasan polos despachos dos nosos executores (xefes de persoal) ducias de compañeiros/as literalmente acojonados/as porque nas entrevistas de seguimento os conceptos están claros: a motivación é sinónimo de acoso, humillación, ameazas e desprezo polas persoas; a incentivación tradúcese en desprazamentos disciplinarios (80, 100, 200, 300 quilómetros, ou máis) ou -o que é máis grave- póñente na rúa, iso si, recoñecendo que “ya sabemos que es un despido improcedente pero pagamos y listo”. Ou o aínda máis grave se cabe, manifestando que “los sindicatos no pueden hacer nada por ti...” (veremos).

Así as cousas, descoñecemos a actividade da “Comisión de Seguimiento”, pero constatamos que a “Comisión de Perseguimento” está a funcionar ao 100%.

Dende este sindicato chamamos a todos os compañeiros/as á reflexión: a morneza e a covardía son malos aliados nestes tempos. Nós, os delegados da CIG, imos dar respostas sindicais contundentes a esta actitude da empresa e de quen disfrazan con estas mañas un Expediente de Regulación de Emprego encuberto, co que nos están a premiar polos tantos esforzos que xa levamos ás costas e que semella non valeron de nada.

Cando se vos convoque a estas entrevistas-encerronas chamádenos; cando vos humillen ou insulten chamádenos; cando vos ameacen cun despido chamádenos. É o noso labor acompañarvos cando o necesitedes. Denunciar aos acosadores, facerlles fronte e facelo ¡xa! é o noso inmediato destino.

Galiza, 29 de maio de 2009

Manifestación da CIG en defensa do emprego en Bancos e Caixas de Aforros

Estamos vivindo unha situación inédita, un Organismo público e un Goberno están instando a empresas con beneficios, e que están recibindo axudas públicas, para que pechen centros de traballo e rescindan contratos.

Dende 2008 máis de 100 centros de traballo de bancos e caixas de aforros pecharon as súas portas en Galiza. Pero o Banco de España considera que son insuficientes e as Entidades financeiras anuncian novos peches no segundo semestre do ano. E cando falan de peches de oficinas e de departamentos de servizos centrais están falando dos nosos postos de traballo.

Ata o de agora cos peches foron amortizados máis de 500 postos de traballo por 3 vías: rescisión dos contratos temporais, xubilacións anticipadas e despedimentos.

Xa non hai contratos temporais; a maior parte dos compañeiros e compañeiras maiores de 60 anos están fóra; as prexubilacións son practicamente inviables, xa que van contra os minguantes beneficios, polo que de haber novos peches, a posibilidade de amortizar postos de traballo redúcese cada vez máis a posibles despedimentos.

Por iso o pasado 12 de maio os vosos e vosas representantes da CIG no sector financeiro manifestámonos polas rúas da cidade da Coruña, para denunciar este proceso de reconversión que se inicia no sector. Tamén para pedirlle ao Goberno Central e ao Banco de España que aborden nunha mesa sectorial calquera medida que afecte aos nosos postos de traballo.

Pero ante o difícil panorama para o persoal de Bancos e Caixas temos a necesidade de tomar medidas colectivas cara ao futuro. Se queren afrontar un peche masivo de oficinas con despedimentos masivos non podemos desbotar unha folga xeral sectorial.

Galiza, 13 de maio de 2009